LATRIA

Bardzo oryginalna roślina z niespotykanymi kwiatami. Podłużne kłosy rozkwitają inaczej niż u innych roślin czyli od góry do dołu. Osiąga wysokość 50-75cm. Ciemnozielone liście tworzą zwarte kępy. Liście proste, dorastają do 30cm, intensywnie zielone. Główki kwiatowe zebrane w kwiatostany w kształcie kolb. Kwiaty w kwiatostanach rozkwitają od góry do dołu i są bardzo lubiane przez motyle. Najbardziej znane odmiany to: Liatra kłosowa "Kobold" - zwarta, o fioletowych kwiatach, dorasta do 30cm. Liatra kłosowa "Floristan violet" o jasnych fioletowych kwiatach oraz "Floristan weiss" o kwiatach białych dorastają do 100cm.

LAWENDA

Lawenda l jest popularnym ziołem występującym w Europie Południowej. Jest uprawiana na szeroką skalę na całym świecie włączając w to południowe i zachodnie części Stanów Zjednoczonych. Lawenda preferuje suche, słoneczne miejsca.Ta mała krzewinka z drzewiastymi łodygami osiąga wysokość pomiędzy 15 a 60cm, i posiada wiele gałązek. Liście lawendy lekarskiej są bardzo wąskie, o długości od 2 do 5 cm, o kolorze szaro-zielonym, mniej lub więcej kosmate.Kwiaty lawendy lekarskiej pokazują się od czerwca do września; kwitną trochę dłużej u innej odmiany – L.latifalia. Kwiaty są małe, koloru jasno niebieskiego, silnie pachnące. Lawenda była i jest jednym z najbardziej kochanych ziół za jej zapach. Napar, nalewka z lawendy lekarskiej lub wdychanie olejku lawendowego posiada cudowne właściwości relaksujące zarówno ciało jak i umysł. Lawenda lekarska to świetny środek na nerwice, nerwowość oraz na fizyczne objawy spowodowane stresem takie jak: napięciowe bóle głowy, migrenę, palpitacje oraz bezsenność. Olejek lawendowy jest uważany jako środek balansujący emocje, podnoszący na duchu, łagodzący depresje oraz balansujący wewnętrzną dysharmonię. Lawenda lekarska posiada również właściwości regenerujące system nerwowy, przywracania żywotności ludziom cierpiącym na wyczerpanie nerwowe.

LEN

Len to roślina jednoroczna z rodziny lnowatych, uprawiana w Mezopotamii przed sześcioma tysiącami lat. Od dawna uprawiana w Polsce i w wielu krajach na świecie dla włókien znajdujących się w łodygach i oleistych nasion. Roślina posiada łodygę o wysokości do 70 cm, prostą, górą rozgałęzioną. Liście lancetowate, zaostrzone, ułożone skrętolegle. Kwiaty umieszczone na szczytach pędów, błękitne zebrane w wachlarzowatą wiechę. Owocem jest kulista torebka zawierająca około dziesięciu błyszczących, spłaszczonych, żółtobrunatnych nasion. Len był rośliną uprawianą we wszystkich starych cywilizacjach dostarczając włókien do wyrobu płótna oraz oleju. Len jest jedną z najstarszych roślin leczniczych, znany już 6 tysięcy lat p.n.e. Surowcem leczniczym są nasiona lnu: Semen Lini, nazwa spolszczona: siemię lniane. Nasiona służą również do wytłaczania oleju lnianego.

LESZCZYNA AMERYKAŃSKA

Leszczyna amerykańska to gatunek drzewa należącego do rodziny orzechowatych. Naturalnie występuje w Ameryce Północnej, w Stanach Zjednoczonych od południowej części stanów Iowa, Illinois i Indiany do Georgii, Alabamy, Missisipi, Luizjany, Teksasu, Oklahomy i Arkansas na południu oraz w zachodniej części Kentucky, Północnej Karoliny i wschodniej części Tennessee, a także w Meksyku od stanów Coahuila na północy do Jalisco i Veracruz na południu. Pierwszy w Europie opis orzesznika jadalnego poznano w XVI wieku dzięki hiszpańskiemu podróżnikowi i odkrywcy Álvar Núñez Cabeza de Vaca, a Hiszpanie w następnych latach stopniowo przenieśli ten gatunek do południowej Europy, a następnie Afryki i Azji. W Polsce gatunek niezwykle rzadko spotykany, głównie ze względu na wysoką wrażliwość na mróz. Sporadycznie rośnie w niewielkich ilościach w ogrodach botanicznych. Leszczyna to długowieczne drzewo liściaste o przeciętnej wysokości 20–40m sporadycznie wyższe do 50 m. Typowa korona ma 12–23 m rozpiętości z wyraźnym kilkumetrowym pniem (2–5 m). Owoce mogą być różnego kształtu w zależności od odmiany, od prawie okrągłych przez beczułkowate do silnie wydłużonych. Najczęściej są owalne o długości od 2,6 do 6 cm i szerokości od 1,5 do 3 cm. Pokryte początkowo jasnozieloną okrywą, później brunatniejącą, o grubości 3–4 mm, pękającą po dojrzeniu na 4–5 części, których granice wyraźnie zaznaczone są bruzdami. Owoc mimo iż popularnie nazywany jest orzechem, podobnie jak i u pozostałych gatunków z rodzaju orzesznika, to jednak z punku widzenia botanicznego jest pestkowcem, gdyż okrywa nasienna powstaje z egzokarpu zalążni, a jądro owocu z endokarpu. Po odpadnięciu mięsistej okrywy jądro otoczone jest gładką, błyszczącą skorupą o barwie brązowej z delikatnymi jaśniejszymi smużkami. Jądro jest jadalne, brązowe, pofałdowane, podobne do jądra orzecha włoskiego, lecz mniej pofałdowane i bardziej wydłużone, uchodzące za jedno z najsmaczniejszych, o wielu walorach odżywczych.

LILIA

Lilia to rodzaj bylin cebulowych z rodziny liliowatych, obejmujący około 75 gatunków. Wiele z nich to znane rośliny ozdobne. Łodyga najczęściej gruba, sztywna, owłosiona lub naga; może osiągać nawet 3 m wysokości. Usycha na zimę. Liście zielone, lancetowate, jajowate lub równowąskie, całobrzegie, osadzone na łodydze skrętolegle lub okółkowo; opadające na zimę. Kwiaty duże i okazałe, różnobarwne lub barwy jednolitej. Zapylane są przez motyle dzienne i nocne oraz inne owady. Kwiaty lilii dzieli sie na: turbanowe, miseczkowate, trąbkowe, kielichowate. Starożytni Grecy wierzyli, że lilia powstała z kropel mleka, które uroniła bogini Hera. Nazywali ją leirion, od przymiotnika leiros (delikatny, cienki, wrażliwy). Przypisywane są jej nawet magiczne właściwości. Od niepamiętnych czasów lilia symbolizuje chwałę, królewskość i majestat.

LIMONKA

Limonka, zwana również limą lub limetą, to gatunek pochodzący z południowo-wschodniej Azji (prawdopodobnie z Malezji). Obecnie drzewa limonki uprawiane są głównie na Antylach, na wyspach Bahama, w Egipcie, a także na Florydzie i w niektórych częściach Europy. Niewielkie i rozgałęzione drzewa lub krzewy rosną do wysokości 5 m. Kwiaty są żółte, o czerwono nabiegłych brzegach, a roślina przez cały rok wytwarza owoce, znane nam właśnie jako limonki. Owoc limonki zawiera wapń, potas i fosfor, a przede wszystkim dużą dawkę witaminy C, niemal pięć razy większą niż ich siostry cytryny. Cytryny oraz limonki, dzięki zawartym w nich witaminom i minerałom, pobudzają przemianę materii i pomagają organizmowi pozbyć się związków toksycznych. Stąd tak duża popularność wody z dodatkiem tych owoców. Limonki są w Europie mniej popularne niż cytryny z powodu mniejszej trwałości – ich skórka jest cieńsza i delikatniejsza (lima preferuje klimat wilgotny i ciepły). Sok i skórka tych owoców bardzo często wykorzystywane są jako dodatek do napoi, sałatek, musów, marynat, lodów i mięsa. Ponadto służą do przyprawiania ostrych sosów oraz do produkcji marmolady.

LIPA

Lipa - to rodzaj długowiecznych drzew (rodzina lipowate). Rosną strefie półkuli północnej, zalicza się tu kilkadziesiąt gatunków. Nas jednak zainteresuje lipa szerokolistna (większe liście większa roślina do 40 m kwitnie wcześniej, w czerwcu) i lipa drobnolistna (mniejsze liście, mniejsze drzewo ok 25-30 m, kwitnie w lipcu) - bo to właśnie kwiatostanów tych gatunków używa się jako surowiec zielarski. Od nazwy tego drzewa pochodzi też nazwa miesiąca Lipiec, bo to właśnie na przełomie czerwca i lipca, lipy kwitną w naszym klimacie - wytwarzając charakterystyczny słodkawy zapach. Są to kwiaty bardzo miododajne - stąd dosyć popularny jest u nas miód lipowy.

LNICA

Lnica pospolita (Linaria vulgaris), zwana też lwią paszczą (lub paszczęką), lenkiem Matki Boskiej, lnianką, lniczką, zielem nocnym oraz pantofelkami Matki Boskiej. Sporo tego, ale to i tak nic w porównaniu do ilości nazw, jakie nosi ta roślina w Wielkiej Brytanii. Wyspiarze, bowiem nadali jej około 25 różnorakich nazw!

Lnica jest wieloletnią byliną z rodziny trędownikowatych. Spośród innych, dość popularnych roślin jest bliską krewniaczką m.in. dziewanny, gnidosza, łuskiewnika i naparstnicy. Obszar występowania lnianki rozciąga się na Europę i Azję Zachodnią (także Amerykę Północną, ale o tym później). W Polsce zasiedla teren niżu, a w górach sięga aż po regiel dolny. Dobrze rozwija się zarówno na stanowiskach suchych - na polach, kamienistych zboczach i nieużytkach, jak i wilgotnych - na pastwiskach, nad brzegami wód, na torfowiskach i łąkach. Często spotykana na siedliskach ruderalnych - przy drogach, miedzach, płotach. Czasami występuje masowo, tworząc w okresie kwitnienia ogromne żółte plamy na tle zielonego kobierca innych roślin.

LOTOS

Lotos (Nelumbo), rodzaj z rodziny grzybieniowatych złożony z 2 gatunków. Wodne rośliny, zakorzenione w dnie, z talerzykowatymi liśćmi wystającymi na długich ogonkach ponad wodę. Lotos orzechodajny (Nelumbo nucifera) z południowo-wschodniej Azji jest użytkowany ze względu na grube, zawierające skrobię kłącza, z których otrzymuje się mąkę, oraz jadalne nasiona, tzw. orzechy lotosowe. W cieplejszych regionach świata uprawiany też jako roślina ozdobna, u nas tylko w szklarniach. W Egipcie symbolizował stworzenie świata i był poświęcony Ozyrysowi i Izydzie. Jest też symbolicznym kwiatem religii Indii, Brahmę i Buddę przedstawia się siedzących na lotosie. Według islamu lotos rośnie w siódmym niebie po prawicy Boga.

LUBCZYK

(Lubieszczek, Lubuszczek)

Już w 15 wieku pisano o nim iż...”znamienite skutki czyni w małżeństwie – roztyrki i niezgody w nim równając”...oraz, że „cielesność rozbudza”...
Do dziś ziele to jest uważane za afrodyzjak, zioło miłości służące do jej zadawania.
Lubczyk to wysoka bylina (do 2 m wysokości) o głęboko podzielonych liściach i zielonożółtych kwiatach zebranych w baldachy, młode liście zbiera się wiosną, można je mrozić lub suszyć, aromatyczne liście stanowią dodatek do potraw. Nasiona wysiewamy do inspektu w sierpniu, zaraz po zbiorze, na miejsce stałe wysadza się w kwietniu następnego roku, można rozmnażać także przez podział wiosną lub jesienią, roślina wymaga stanowiska słonecznego i wilgotnej gleby.

LUCERNA SIEWNA

Roślina uprawna z rodziny bobowatych, wykorzystywana w celach pastewnych ze względu na spora zawartość białka. Rośnie dobrze na większości gleb, najlepiej na głębokich, ze zwiększoną zawartością wapnia. Jest rośliną ciepłolubną, najbardziej rozrasta się przy lepszym i dłuższym dostępie światła słonecznego. Nie wymaga dużych ilości wody. Siewu dokonuje się na przełomie marca i kwietnia, natomiast zbiorów kilka razy, aż do września.

LUKRECJA

Lukrecja gładka (Glycyrrhiza gabra), słodnia to bylina z rodziny bobowatych. Nazwa Glycyrrhiza wywodzi się od greckiego słowa „glycos”, które oznacza słodki i „rhiza”, czyli korzeń. Występuje w stanie dzikim w Azji Środkowej, Azji Mniejszej i w południowej części Europy. Uprawiana jest m.in. we Włoszech, Hiszpanii oraz w Polsce. Lukrecja jest rośliną zielną, wieloletnią o grubym, rozgałęzionym korzeniu z licznymi rozłogami dorastającymi do kilku metrów długości.
Łodyga sięga do 1,5 m wysokości. Jest rozgałęziona i gładka. Liście osadzone są naprzemianlegle, nieparzystopierzaste, skórzaste, gruczołkowato punktowane, ciemnozielone, złożone z 5-8 listków kształtu jajowatego z ostrym zakończeniem. Kwiaty lukrecji są drobne, motylkowe, koloru jasnoliliowego, fioletowego, zebrane w wyprostowane, groniaste kwiatostany umiejscowione w kątach liści. Każdy kwiat posiada 10 pręcików (9 zrośniętych i 1 wolny) oraz 1 słupek. Kwitnienie przypada na miesiąc czerwiec i lipiec. Owocem jest czerwonobrązowy strąk zawierający 3-5 nasion. Lukrecję możemy rozmnażać wegetatywnie, sadząc części rozłogów o długości 20 cm odcięte od starych okazów lub z nasion. Roślina potrzebuje stanowiska słonecznego, osłoniętego od wiatrów oraz żyznej, wilgotnej gleby o dużej zawartości wapnia.

LULEK CZARNY

Roślina o niemiłej woni. Łodyga wzniesiona, gałęzista, gruczołowato omszona. Liście odziomkowe w różyczce, podługowatojajowate, zatokowo pierzastowrębne, ogonkowe; łodygowe wpół obejmujące łodygę, prawie zbiegające, jajowate lub podługowate, grubo-zatokowo-ząbkowane. Kwiaty prawie siedzące, w kątach liści na szczytach pędów. Korona nieco grzbieciasta, brudnożółta, z fioletowymi żyłkami; kielich o długiej rurce, ząbki kielicha ostre, u nasady lepkie. Torebka otwierająca się wieczkiem. VI - do IX. Przydroża, pustkowia, ogrody, przychacia. Pospolity na niżu i w niższych położeniach górskich. Roślina dwuletnia, 30-60 cm wys. 2n=34. Silnie trująca.

LWIA PASZCZA

Roślina jednoroczna, o zwisających, silnie rozgałęzionych pędach długości do 40 cm i różnobarwnych kwiatach. Kwiaty zazwyczaj koloru żółtego, pomarańczowego, czerwonego, białego, niebieskiego lub ciemno różowego. Wysiew w marcu pod osłonami. Na miejsce stałe wysadzać w maju w odległości 15 - 20 cm Wymaga żyznej gleby w stanowisku słonecznym. Zdarza się iż w uprawie ozdobnej czasem czasowo dziczeje. Atrakcyjna, długokwitnąca roślina do wiszących pojemników, skrzynek balkonowych i jako roślina okrywowa. Uprawiana na kwiat cięty, skrzynek balkonowych i jako roślina okrywowa. Wyżlin zwany lwią paszczą kwitnie zazwyczaj od czerwca do października.

ŁOPIAN

Znane są dwa rodzaje łopianu. Jest to łopian większy, łacińska nazwa Arctium lappa, oraz łopian pospolity - Arctium minus. Łopian należy do rodziny astrowatych. Obydwa są wielkimi, pospolitymi dwuletnimi ziołami z haczykowatymi przylistkami, które czepiają się ubrań lub futer zwierząt. Łopian większy może osiągnąć wysokośóć do 3m, natomiast łopian pospolity rośnie do wysokości 1.5m.
Łopian pochodzi z Europy i Azji. Obecnie rośnie w umiarkowanych regionach całego świata. Łopian jest również hodowany w Europie i Chinach i jest rozmnażany z nasion na wiosnę. Nasiona łopianu są zbierane w lecie, a całe zioło jest wykopywane w połowie lata.