RABARBAR

Rabarbar ogrodowy (syn: rabarbar zwyczajny, rzewień ogrodowy, rzewień zwyczajny) Rheum rhaponticum L. - gatunek byliny należący do rodziny rdestowatych. Pochodzi z obszarów Azji Środkowej, Bułgarii i prawdopodobnie południowej Syberii. Jest to bylina o wysokości do 1,5 m. Jej część podziemną stanowi grube, skrócone kłącze, zwane karpą. Z dolnej części karpy wyrastają częściowo zdrewniałe korzenie spichrzowe, w których gromadzone są zapasy pokarmowe. Młode rośliny wykształcają najpierw korzeń palowy, który z czasem tworzy korzeń spichrzowy. Z niego wyrastają włókniste korzenie które odrastają co roku na nowo. Z pąków znajdujących się na szczycie karpy wyrastają liście i pędy. Rabarbar zapada w stan spoczynku fizjologicznego, który trwa do grudnia.

RĄCZNIK POSPOLITY

Rącznik pospolity jest rośliną jednoroczną z rodziny wilczomleczowatych Euphorbiaceae. Pochodzi z Afryki. Jego pokrój jest zmienny, zależny od szerokości geograficznej. W naszych warunkach rośliny osiągają 2–3 m wysokości (w strefie tropikalnej nawet 10 m), przybierając pokrój dużego krzewu lub małego drzewa o zdrewniałych, silnie rozgałęzionych pędach. Łodyga ma zmienną barwę: od zielonej do czerwonej, po ciemnopurpurową (podobnie jak liście), zależnie od podgatunku. Liście są długoogonkowe, przypominają kształtem liście kasztanowca, ząbkowane, u nas osiągają 50 cm średnicy (w strefie tropikalnej nawet do 1 m).

RDEST

Rdest Ptasi - Jest popularnym chwastem występującym we wszystkich rodzajach upraw, możemy go spotkać również na podwórzach i przydrożach oraz nad brzegami rzek. Rdest jest rośliną jednoroczną lub dwuletnią.
Kwitnie od czerwca do października, niewielkimi białawo lub czerwonozielonymi kwiatami.
Rdest ptasi zawiera dość dużo rozpuszczalnej krzemionki, flawonoidy, olejek eteryczny, kwasy organiczne, garbniki, sole mineralne i witaminę C.

ROJNIK

Rojnik pospolity (Sempervivum soboliferum), roślina z rodziny gruboszowatych (Crassulaceae). Bylina o przyziemnej różyczce mięsistych liści, tworząca darnie.
Ze środka starych różyczek wyrastają na początku czerwca gęsto ulistnione, sztywne łodygi, osiągające 50 cm wysokości. Na ich szczycie rozwijają się kwiatostany złożone z żółtych kwiatów o średnicy 2-4 cm. Różyczka liściowa zamiera po kwitnieniu, ale roślina rozmnaża się wegetatywnie za pomocą zakorzeniających się małych różyczek potomnych.
Rojniki są bardzo odporne na suszę i upały. Należą do sukulentów, które mają zdolność do magazynowania wody w mięsistych organach zawierających tkankę wodną (tzw. miękisz wodny). Zależnie od tego, czy organem magazynującym wodę są liście, czy łodygi, wyróżnia się sukulenty liściowe i sukulenty łodygowe. Rojniki należą do sukulent

RÓŻA

Rodzaj krzewów należących do rodziny różowatych (Rosaceae). Znanych jest 150-200 gatunków występujących na półkuli północnej, czasem podaje się nawet dwukrotnie większą liczbę, co wynika z różnego traktowania taksonów. Większość ozdobnych odmian róży rozmnaża się przez okulizację na podkładkach z dzikich róż. Zasięg naturalny róż obejmuje rozległe przestrzenie półkuli północnej. Prawdopodobną kolebką róż jest wschodnia Azja, w szczególności obszar Chin, gdzie występuje nie tylko największe zróżnicowanie gatunkowe, ale też występują tu w większości gatunki diploidalne. W Europie występują liczne gatunku pentaploidalne, a w Ameryce Północnej di-, tetra- i heksaploidalne. Zasięg rodzaju w Azji obejmuje niemal cały kontynent z wyjątkiem krańców północnych, Indochin, znacznej części Półwyspu Indyjskiego, rejonu Półwyspu Arabskiego (róże występują jednak na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego oraz na południowym krańcu półwyspu). Róże spotykane są w całej Europie z wyjątkiem jej północnych krańców. W Afryce spotykane są w rejonie Etiopii i w jej północno-zachodniej części. W Ameryce Północnej róże spotykane są na niemal całym kontynencie na północ od środkowego Meksyku, z wyjątkiem dalekiej północy i Archipelagu Arktycznego. Krzewy o kolczastych, wyprostowanych, łukowatych, płożących lub pnących pędach osiągających od 0,5 do 3, rzadko do 6 m długości. Różne części rośliny często z gruczołkami zawierającymi olejki eteryczne, po roztarciu wydzielającymi specyficzny dla różnych gatunków zapach. Z korzeni wypuszczają mniej lub bardziej obficie odrosty (pędy przybyszowe).

ROZMARYN

Rozmaryn znany był już Egipcjanom, Grekom i Rzymianom. Do Europy Środkowej przywędrował za sprawą legionów rzymskich, a niektóre zapiski mówią nawet, że dzięki plemionom germańskim, urządzającym w III w. n.e. liczne wyprawy wojenne na rdzenne terytoria Imperium Romanum. Z obszarów śródziemnomorskich bardzo wcześnie trafił w inne rejony Europy. W średniowieczu rozmaryn służył za paszę dla owiec, dzięki czemu po uboju ich mięso uzyskiwało wyborny smak. Znany był również wówczas rozmarynowy miód, głównie z okolic Narbonny (południowa Francja) i Mahon na wyspie Minorce (Morze Śródziemne). W Langwedocji zaś - o czym napomknął kilka wieków później Theodor Jacob z Bergzabern - krzewiny tej używano do palenia w piecach oraz sporządzania prostych mebli.

RUMIANEK

Rumianek pospolity to jedno z najbardziej popularnych ziół. Drobne kwiatuszki o specyficznym zapachu, z żółtym koszyczkiem w środku i białymi, delikatnymi płatkami - nie pozwolą nam na pomylenie rumianku z jakimkolwiek innym spokrewnionym z nim kwiatem.
Często spotkać go możemy na łąkach, nieużytkach, a także w roli pospolitego chwasta - jest on jednak źródłem cennych składników i jednym z niewielu ziół o tak szerokim spektrum działania. Występuje on w Europie, Azji, Ameryce Północnej oraz Australii.
Roślina stosowana i niezwykle ceniona, już od czasów starożytności. Podobno figurował w herbariuszu Anny Wazówny, która zajmowała się jego uprawą.

RUTA

Nazwa jej wywodzi się od łacińskiego słowa ruo (zachowuję)
Należała do ziół cieszących się szczególnym poważaniem w starożytnym świecie.
Wchodziła w skład ziół ofiarnych, które wymienia się w Biblii.
Wiele setek lat temu wykorzystywano rutę przeciwko czarom, rzucaniu uroków, w tym celu noszono ja przy sobie lub wieszano nad drzwiami.
Roślina wieloletnia o szybkim wzroście i łodygach drewniejących u podstawy, liście niebieskozielone, latem pojawiają się żółte kwiaty, zebrane w baldachach, wys. do 1 m, ma szerokie zastosowanie w medycynie i kuchni, była znana i ceniona już w czasach biblijnych, w celach spożywczych łodygi ścinamy przed kwitnieniem, liść ma gorzki smak, ale jego niewielki kawałek doda aromatu twarogom, jajom czy sosom do mięs, w medycynie naparem z liści ruty przemywa się zmęczone oczy, herbatka stymuluje apetyt i działa napotnie, a nalewkę ze świeżych liści stosuje się przeciwko reumatyzmowi, wymaga stanowisk słonecznych, ewentualnie lekko zacienionych, gleby zasadowe, można też uprawiać w mieszkaniu, aby się rozrastała, pędy przycinamy wiosną aż do zdrewniałych części, uwaga - może wywoływać podrażnienie skóry, dlatego prace pielęgnacyjne wykonujmy w rękawiczkach.

RYŻ

Ryż (Oryza), rodzaj z rodziny traw, ponad 20 gatunków z Azji i Afryki, z których ryż siewny (Oryza sativa) jest jedną z najważniejszych roślin uprawnych świata, dostarczającą pożywienia całej Azji Wschodniej i Południowej, a także wielu innym regionom.
Dzicy przodkowie ryżu siewnego są nieznani, przypuszcza się, że był to ryż trwały (Oryza perennis), występujący nadal w stanie dzikim. W uprawie ogromna liczba odmian, wyróżnia się dwa zasadnicze typy: ryż zalewowy, uprawiany na polach zalanych wodą oraz ryż górski lub suchy, nie zalewany, ale wymagający bardzo wilgotnego klimatu. Obecnie ryż uprawiany jest w wielu krajach o klimacie subtropikalnym. Pod względem wielkości produkcji znajduje się na drugim miejscu, po pszenicy, wśród roślin zbożowych.

RZEPA

Jest jednoroczną rośliną warzywną z rodziny krzyżowych. Jej ojczyzną jest prawdopodobnie Azja lub rejon Morza Śródziemnego. Warzywo to znano i ceniono w starożytności - zarówno w Grecji, jak i Rzymie. Obecnie rzepa jest szczególnie doceniana w Europie Zachodniej. Popularna jest również w Stanach Zjednoczonych. W Polsce uprawia się ją od dawna - od okresu przedpiastowskiego. Dopiero w wieku XIX wyparł ją ziemniak.Częścią jadalną warzywa jest kulisty, podługowaty lub spłaszczony, mięsisty, soczysty, łagodny i słodki korzeń spichrzowy barwy białej, żółtawej lub ciemnożółtej, zależnie od odmiany.

RZEPIK

Jest byliną o prosto wzniesionej łodydze, Wyrasta od 30-100 cm. Liście pierzastoprzerywane, ogonkowe, o listkach podłużnie owalnych, zaostrzonych i piłkowanych. Łodygi i liście szaro owłosione, u podstawy ogonka przylistki. Kwiaty żółte, pięciokrotne, zebrane u szczytu łodyg w kłosowate grona. Kielich uzbrojony w haczykowate kolce. Występuje w zaroślach, krzaczastych zboczach, , przydrożach, ubogich łąkach i pastwiskach.

RZEŻUCHA ŁĄKOWA

Rzeżucha łąkowa (Cardamine pratensis L.) - gatunek roślin zielnych z rodziny kapustowatych. Występuje na terenie całej Polski, roślina pospolita. Liście odziomkowe tworzą różyczkę. Są pierzastosieczne o okrągłych listkach, przy czym szczytowy listek jest większy od pozostałych. Liście łodygowe złożone z wydłużonych, lancetowatych listków. Jest jedną z rzadkich roślin, które rozmnażają się wegetatywnie przez liście. Mianowicie jesienią przylegające do ziemi liście tworzą ukorzeniające się pączki przybyszowe.

RZODKIEWKA

Rzodkiew zwyczajna (Raphanus sativus) L. - gatunek roślin obejmujący wiele odmian. Prawdopodobnie pochodzi z wybrzeży Morza Śródziemnego. W uprawie roślina rozprzestrzeniła się po całym świecie, w wielu miejscach występują również zdziczałe formy. W Polsce występuje głównie jako roślina uprawna, lecz przejściowo dziczeje. Czerwona rzodkiewka była uprawiana w Egipcie już 2000 lat temu, lecz przypuszczalnie pochodzi z Chin bądź Środkowej Azji. Dzika rzodkiewka nadal rośnie na terenie Chin i została wprowadzona przez Chińczyków do środkowej Azji jeszcze w czasach prehistorycznych. Grecy wysoko cenili jej smak w III w. p.n.e., zaś Rzymianie odnotowali istnienie wielu odmian o różnym kształcie i barwie już w czasach chrześcijaństwa. Rzymianie zabrali rzodkiewkę na północ; w Niemczech zaczęto ją regularnie uprawiać w XIII wieku. Rzodkiewka była jedną z pierwszych europejskich roślin uprawnych zabranych na kontynent amerykański.